مخصوصاً در پيكار با دشمنان حق است.
دستور دوم اين كه: «خدا را فراوان ياد كنيد تا رستگار و پيروز شويد» «وَ اذْكُرُوا اللَّهَ كَثيراً لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ».
شك نيست منظور از ياد خدا تنها ذكر لفظى نيست، بلكه خدا را در درون جان حاضر ديدن و به ياد علم و قدرت بى‌پايان و رحمت وسيعش بودن است.
اين توجه به خدا روحيه سرباز مجاهد را تقويت مى‌كند و در پرتو آن احساس مى‌نمايد در ميدان مبارزه تنها نيست، تكيه‌گاه نيرومندى دارد كه هيچ قدرتى در برابر آن مقاومت نمى‌كند، و اگر هم كشته شود به بزرگترين سعادت، يعنى سعادت شهادت رسيده، و در جوار رحمت حق رستگار خواهد بود، خلاصه، ياد خدا به او نيرو، آرامش، قوت، قدرت و پايمردى مى‌بخشد.
به علاوه، ياد و عشق خدا، عشق همسر، فرزند، مال و مقام را از دل بيرون ميراند و توجه به خدا آنها را كه باعث سستى در امر مبارزه و جهاد مى‌شود از خاطر مى‌برد، چنان كه امام سجاد زين العابدين عليه السلام در دعاى معروف «صحيفه سجاديه»، كه براى مرزبانان اسلام و مدافعان سرحدات مسلمين خوانده به پيشگاه خدا چنين عرض مى‌كند:
وَ أَنْسِهِمْ عِنْدَ لِقائِهِمُ الْعَدُوَّ ذِكْرَ دُنْياهُمُ الْخَدَّاعَةِ الْغَرُورِ وَ امْحُ عَنْ قُلُوبِهِمْ خَطَراتِ الْمالِ الْفَتُونِ وَ اجْعَلِ الْجَنَّةَ نَصْبَ أَعْيُنِهِمْ:
«پروردگارا! (در پرتو ياد خويش) ياد دنياى فريبنده را از دل اين پاسداران مبارز بيرون كن، و توجه به زرق و برق اموال را از قلب آنها دور ساز، و بهشت را در برابر چشمان فكر آنها قرار ده». «١»
***