١٧٨- آن كس را كه خدا هدايت كند، هدايت يافته (واقعى) اوست؛ و كسانى را كه (به خاطر اعمالشان) گمراه سازد، زيانكاران (واقعى) آنها هستند!
تفسير:
دانشمندى در خدمت فراعنه
در اين آيات، اشاره به يكى ديگر از داستان‌هاى بنى‌اسرائيل شده است كه الگو و نمونه، براى همه كسانى كه داراى چنين صفاتى هستند، محسوب مى‌شود.
همان طور كه در لابلاى تفسير آيات خواهيم خواند، مفسران احتمالات متعددى درباره كسى كه اين آيات پيرامون او سخن مى‌گويد داده‌اند، ولى بدون شك مفهوم آيه، همانند ساير آياتى كه در شرائط خاصى نازل مى‌گردد، كلى و همگانى و عمومى است.
در آيه نخست روى سخن را به پيامبر صلى الله عليه و آله كرده مى‌فرمايد: «داستان آن كس كه آيات خود را به او داديم ولى سرانجام از آنها خارج شد و گرفتار وسوسه‌هاى شيطان گشت و از گمراهان گرديد، براى آنها بخوان» «وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ الَّذي آتَيْناهُ آياتِنا فَانْسَلَخَ مِنْها فَأَتْبَعَهُ الشَّيْطانُ فَكانَ مِنَ الْغاوينَ».
اين آيه به روشنى اشاره به داستان كسى مى‌كند كه: نخست در صف مؤمنان بوده و حامل آيات و علوم الهى گشته، سپس از اين مسير گام بيرون نهاده، به همين جهت شيطان به وسوسه او پرداخته، و عاقبت كارش به گمراهى و بدبختى كشيده شده است.
تعبير «انْسَلَخَ» كه از ماده «انسلاخ» در اصل، به معنى از پوست بيرون آمدن است، نشان مى‌دهد: آيات و علوم الهى در آغاز چنان به او احاطه داشته كه