منحصر به غنائم جنگى نيست.
و اما مفسران:
بسيارى از مفسران كه در زمينه اين آيه به بحث پرداخته‌اند، صريحاً اعتراف كرده‌اند كه: غنيمت در اصل، معنى وسيعى دارد و شامل غنائم جنگى و غير آن و به طور كلى هر چيزى را كه انسان به دون مشقت فراوانى به آن دست يابد مى‌شود.
حتى آنها كه آيه را به خاطر فتواى فقهاى اهل تسنن مخصوص غنائم جنگى دانسته‌اند باز معترفند: در معنى اصلى آن اين قيد وجود ندارد بلكه به خاطر قيام دليل ديگرى اين قيد را به آن زده‌اند.
«قرطبى» مفسر معروف اهل تسنن در تفسير خود، ذيل آيه چنين مى‌نويسد:
«غنيمت در لغت، خيرى است كه فرد يا جماعتى با كوشش به دست مى‌آورند ... و بدان كه اتفاق (علماى تسنن) بر اين است كه مراد از غنيمت در آيه (وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُم) اموالى است كه با قهر و غلبه در جنگ به مردم مى‌رسد، ولى بايد توجه داشت كه اين قيد همان طور كه گفتيم در معنى لغوى آن وجود ندارد، ولى در عرف شرع، اين قيد وارد شده است». «١»
«فخر رازى» در تفسير خود تصريح مى‌كند: أَلْغُنْمُ الْفَوْزُ بِالشَّىْ‌ءِ: «غنيمت اين است كه انسان به چيزى دست يابد».
و پس از ذكر اين معنى وسيع از نظر لغت مى‌گويد: «معنى شرعى غنيمت (به عقيده فقهاى اهل تسنن) همان غنائم جنگى است». «٢»
و نيز در تفسير «المنار»، «غنيمت» را به معنى وسيع ذكر كرده و اختصاص