و از آنجا كه جهاد غالباً با مسأله غنائم آميخته است تناسب با ذكر حكم غنائم دارد (بلكه چنان كه خواهيم گفت قرآن در اينجا حكم را از مسأله غنائم جنگى نيز فراتر برده و به همه درآمدها اشاره كرده است).
در آغاز آيه، مى‌فرمايد: «بدانيد هر گونه غنيمتى نصيب شما مى‌شود يك پنجم آن، از آنِ خدا و پيامبر و ذِى القُربى‌ (امامان اهل بيت عليهم السلام) و يتيمان و مسكينان و واماندگان در راه (از خاندان پيامبر) مى‌باشد» «وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ فَأَنَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبى‌ وَ الْيَتامى‌ وَ الْمَساكينِ وَ ابْنِ السَّبيلِ».
و براى تأكيد اضافه مى‌كند: «اگر شما به خدا و آنچه بر بنده خود در (روز جنگ بدر) روز جدائى حق از باطل- روزى كه دو گروه مؤمن و كافر در مقابل هم قرار گرفتند- نازل كرديم، ايمان آورده‌ايد، بايد به اين دستور عمل كنيد و در برابر آن تسليم باشيد» «إِنْ كُنْتُمْ آمَنْتُمْ بِاللَّهِ وَ ما أَنْزَلْنا عَلى‌ عَبْدِنا يَوْمَ الْفُرْقانِ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعانِ».
در اينجا توجه به اين نكته لازم است: با اين كه روى سخن در اين آيه به مؤمنان است؛- زيرا پيرامون غنائم جهاد اسلامى بحث مى‌كند- و معلوم است مجاهد اسلامى مؤمن است، ولى با اين حال مى‌گويد: «اگر ايمان به خدا و پيامبر آورده‌ايد» اشاره به اين كه: نه تنها ادعاى ايمان نشانه ايمان نيست، كه شركت در ميدان جهاد نيز ممكن است نشانه ايمان كامل نباشد، بلكه، به خاطر اهداف ديگرى انجام گيرد.
مؤمن كامل كسى است كه در برابر همه دستورات مخصوصاً دستورات مالى تسليم باشد و تبعيضى در ميان برنامه‌هاى الهى قائل نگردد.
و در پايان آيه اشاره به قدرت نا محدود الهى كرده مى‌فرمايد: «و خدا بر