تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٨
در تاريخ مىخوانيم: گروهى از اعراب در زمان جاهليت به هنگام طواف خانه كعبه لخت مادرزاد مىشدند، سوت مىكشيدند و كف مىزدند و نام آن را عبادت مىگذاشتند. «١»
و نيز نقل شده: هنگامى كه پيامبر در كنار حجر الاسود (رو به سوى شمال مىايستاد كه هم مقابل كعبه باشد و هم بيت المقدس! و) مشغول نماز مىشد، دو نفر از طايفه «بنىسهم» در طرف راست و چپ آن حضرت مىايستادند يكى صيحه مىكشيد و ديگرى كف مىزد، تا نماز پيامبر را مشوش كنند. «٢»
در تعقيب اين جمله مىگويد: اكنون كه همه كارهاى شما حتى نماز و عبادتتان اين چنين ابلهانه و زشت و شرمآور است مستحق مجازاتيد «پس بچشيد عذاب الهى را به خاطر اين كفرتان» «فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ».
***
نكته:
هنگامى كه انسان صفحات تاريخ عرب جاهلى را ورق مىزند و قسمتهائى را كه از آن در قرآن آمده، مورد بررسى قرار مىدهد مىبيند با كمال تعجب در عصر ما كه به اصطلاح عصر فضا و اتم نيز هست كسانى هستند كه با تكرار اعمال زمان جاهليت خود را در صف عبادت كنندگان مىپندارند.
آيات قرآن و گاهى اشعارى كه در مدح پيامبر صلى الله عليه و آله و على عليه السلام است با نغمههاى موسيقى توأم مىكنند و حركاتى شبيه رقص به سر و گردن و دستهاى خود مىدهند، و نام آن را بزرگداشت اين مقدسات مىگذارند.