تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٠

كه از نزد تو بيرون مى‌روند از روى انكار و يا تمسخر به افراد آگاه مى‌گويند: اين چه سخنى بود كه محمّد صلى الله عليه و آله مى‌گفت».
و گاه وضع آنها طورى است كه حسّ تشخيص نيك و بد از آنها چنان سلب شده كه حتى اگر گوش فرا دهند مطلب حق را درك نمى‌كنند و اين خطرناك‌ترين مرحله است.
قرآن درباره همه اين گروه‌هاى سه‌گانه مى‌گويد: آنان در حقيقت افراد كر و ناشنوا هستند؛ زيرا شنواى حقيقى كسى است كه هم گوش فرا مى‌دهد، هم درك مى‌كند و مى‌انديشد و هم تصميم بر عمل از روى اخلاص دارد.
و چه بسيارند در عصر و زمان ما كسانى كه به هنگام شنيدن آيات قرآن (بلا تشبيه همانند شنيدن آهنگ‌هاى موسيقى) احساسات نشان مى‌دهند و سر و صدا و جمله‌هائى كه حاكى از شور و هيجان است ظاهر مى‌سازند، ولى تمام همتشان همين است و بس و در عمل آلودگان بينوائى هستند كه هيچ شباهتى با محتواى قرآن ندارند.
***