اعماق روح آدمى است و به همين جهت بحث‌هائى را كه در آيات گذشته اين سوره در زمينه «توحيد استدلالى» بوده است تكميل مى‌كند.
گر چه در تفسير اين آيه بحث‌ها و گفتگوهاى فراوان و داغى در ميان مفسران به راه افتاده، و احاديث گوناگونى در اين باره وارد شده، ولى ما سعى مى‌كنيم، نخست تفسير اجمالى آيه، و بعد مهم‌ترين بحث‌هاى مفسران و سپس انتخاب خودمان را به طور فشرده و مستدل در اينجا بياوريم.
خداوند روى سخن را در اين آيه به پيامبر صلى الله عليه و آله كرده، نخست چنين مى‌فرمايد: «به خاطر بياور موقعى را كه پروردگارت از پشت فرزندان آدم ذريه آنها را بر گرفت و آنها را گواه بر خويشتن نمود و از آنها پرسيد: آيا من پروردگار شما نيستم؟ آنها همگى گفتند: آرى، گواهى مى‌دهيم» «وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَني‌ آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ قالُوا بَلى‌ شَهِدْنا».
«ذُرِّيَّة» چنان كه دانشمندان لغت گفته‌اند، در اصل به معنى «فرزندان كوچك و كم سن و سال» است. ولى غالباً به همه فرزندان گفته مى‌شود، گاهى به معنى مفرد و گاهى به معنى جمع استعمال مى‌گردد اما در اصل، معنى جمعى دارد.
درباره ريشه اصلى اين لغت احتمالات متعددى داده شده است: بعضى آن را از «ذَرْء» (بر وزن زرع) به معنى آفرينش مى‌دانند بنابراين مفهوم اصلى «ذُرِّيَّة» با مفهوم مخلوق و آفريده شده برابر است.
و بعضى آن را از «ذَرّ» (بر وزن شرّ) كه به معنى موجودات بسيار كوچك همانند ذرات غبار و مورچه‌هاى بسيار ريز مى‌باشد دانسته‌اند، از اين نظر كه فرزندان انسان نيز در ابتداء از نطفه بسيار كوچكى آغاز حيات مى‌كنند.
سومين احتمال كه درباره آن داده شده، اين است كه: از ماده «ذَرْو» (بر وزن مرو) به معنى پراكنده ساختن گرفته شده و اين كه فرزندان انسان را ذريّه گفته‌اند