٥ كَما أَخْرَجَكَ رَبُّكَ مِنْ بَيْتِكَ بِالْحَقِّ وَ إِنَّ فَريقاً مِنَ الْمُؤْمِنينَ لَكارِهُونَ ٦ يُجادِلُونَكَ فِي الْحَقِّ بَعْدَ ما تَبَيَّنَ كَأَنَّما يُساقُونَ إِلَى الْمَوْتِ وَ هُمْ يَنْظُرُونَ
ترجمه:
٥- همان گونه كه خدا تو را به حق از خانه (به سوى ميدان بدر،) بيرون فرستاد، در حالى كه گروهى از مؤمنان ناخشنود بودند.
٦- آنها پس از روشن شدن حق، باز با تو مجادله مى‌كردند؛ (و چنان ترس و وحشت آنها را فرا گرفته بود، كه) گوئى به سوى مرگ رانده مى‌شوند، و آن را با چشم خود مى‌نگرند!
تفسير:
ناخشنودى مؤمنان از پيش‌آمد جنگ
در نخستين آيه از اين سوره خوانديم كه پاره‌اى از مسلمانان تازه‌كار از چگونگى تقسيم غنائم «بدر» تا حدى ناراضى بودند، در آيات مورد بحث خداوند به آنها مى‌گويد:
اين تازگى ندارد كه چيزى ناخوشايند شما باشد در حالى كه صلاحتان در آن است، همان گونه كه اصل جنگ «بدر» كه فعلًا گفتگو بر سر غنائم آن است براى بعضى ناخوشايند بود و ديديد سرانجام چه نتائج درخشانى براى