در سوگ امیر آزادی (ترجمه مثیر الأحزان) - ابن نما حلی - الصفحة ٢٨١ - بيان پيامبر در باره حسين

بيان پيامبر در باره حسين ٧‌

از آن گرانمايه عصرها و نسل‌ها آورده‌اند كه فرمود: هنگامى كه روز رستاخيز فرا مى‌رسد، براى فاطمه ٣، دخت فرزانه پيامبر سراپرده‌اى از نور بر پا مى‌گردد و آن گاه حسين ٧ در حالى كه سر مباركش بر روى دستش قرار دارد، به سوى سراپرده مادرش مى‌آيد و وارد صحراى محشر مى‌گردد و مام ارجمندش با ديدن فرزند گرانمايه‌اش در آن حالت، ناله‌اى جانسوز از ژرفاى جان بر مى‌آورد كه تمامى فرشتگان و پيامبران و بندگان آزاده و شايسته كردار و برگزيده‌اى كه در آنجا گرد آمده‌اند، با گريه جانسوز فاطمه، ناله سرمى‌دهند.

از پى آن، آفريدگار هستى، حسين را در زيباترين و پرشكوه‌ترين سيما، در چشم‌انداز همگان پرتو افكن مى‌سازد تا با پيكرى پوشيده از زخم‌هاى بى‌شمار و سر بريده، از كشندگان خويش داد خود را بخواهد و در بارگاه خدا از آنان بپرسد كه به كدامين گناه با او چنين كردند؟

آن گاه خداى دادگر همه كشندگان حسين ٧ و كسانى را كه در ريختن خون پاك او، به گونه‌اى شركت كرده و در آن جنايت سهمگين به نوعى نقش داشتند، همه را در برابر من گرد مى‌آورد و من همگى آنان را به كيفر بيدادشان نابود مى‌سازم؛ از پى آن، خدا همه آنان را دگرباره پديد مى‌آورد و امير مؤمنان آنان را به كيفر كشتن حسين ٧، نابود مى‌سازد و پس از او همين گونه، امام حسن و ديگر امامان معصوم به فرمان خدا كشندگان و شركت‌كنندگان در آن جنايت را كيفر مى‌كنند؛ و سرانجام خداى فرزانه رنجها و خشمها را از دلهاى دوستداران حسين ٧ و يارانش مى‌زدايد و اندوه آنان به لطف خدا به فراموشى سپرده مى‌شود.

از ششمين امام نور آورده‌اند كه فرمود: مهر و بخشايش خدا بر شيعيان و رهروان راه ما باد! پيروان ما، به خداى سوگند كه ايمان آوردگان و ايمان داران راستين هستند و در سوگ و اندوه ما در گذر تاريخ شركت داشته و همدل و همراه ما بوده‌اند.

«رحم اللَّه شيعتنا، شيعتنا و اللَّه المؤمنون.»

[١]

[١]- بحار، ج ٤٣، ص ٢٢١.