در سوگ امیر آزادی (ترجمه مثیر الأحزان) - ابن نما حلی - الصفحة ٢٣٠ - ١٣ - يادگار پر افتخار«عوسجه»

را با ضربات كارى و مرگبار استقبال كنيد.

بدانيد كه خاندان امير مؤمنان، رهروان راه خداى بخشاينده‌اند و خاندان سياهكار اموى رهروان راه شيطان و شيطان پرستان استبدادند.

١٣- يادگار پر افتخار «عوسجه»

[او از پاكباختگان و فداكاران انديشمند و بلندآوازه عاشوراست.

پس از شهادت شمارى از ياران و سرداران اردوگاه نور، اين شير مرد عرصه‌هاى ايثار و پروا گام به ميدان جهاد و فداكارى نهاد.] او پس از به خون خفتن همرزم دلير و پر اخلاص‌اش «برير»، از سالارش اجازه گرفت و او را وداع گفت و به سوى ميدان شتافت. جنگ سخت و نمايانى كرد، هم در كشتار ناپاكان، دلاورى بسيارى نشان داد و هم بر فشارها و سختى‌ها و زخمها و شمشيرها و زخم زبانها و اهانت‌ها، شكيبايى ورزيد. تا سرانجام آن گاه كه ديگر توان ايستادن را نداشت سر بر روى شنهاى تفتيده نينوا نهاد و سالارش، حسين ٧ را صدا زد.

سالار عاشقان آگاه و با ايمان، به سوى او شتافت و «حبيب بن مظاهر» نيز به همراه حسين ٧ در كنار پيكر به خون خفته او حضور يافت.

حسين ٧ سر او را روى زانو گرفت، خون را از چهره و چشمانش پاك كرد. هنوز رمقى داشت، گر چه روح بلند و ملكوتى‌اش آماده پرواز بود.

حسين ٧ فرمود:

«رحمك اللَّه يا مسلم.»

درود و رحمت و آمرزش هميشه خدا بر تو باد اى «مسلم»! و آن گاه به تلاوت اين آيه پرداخت:

«فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى‌ نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِيلًا»

[١] «از آنان برخى بار مسوليّت خويش را به منزل رساندند و سر بر بستر شهادت نهادند و برخى نيز آماده انجام وظيفه بزرگ و تاريخى خويش‌اند و هيچ تغييرى و

[١]- سوره ٣٣، آيه ٢٣.