در سوگ امیر آزادی (ترجمه مثیر الأحزان) - ابن نما حلی - الصفحة ١٤٥ - از شاهكارهاى امام حسين

از كنار خانه خدا به سوى او

از شاهكارهاى امام حسين ٧‌

هنگامى كه آن حضرت بر آن شد تا مكّه را به سوى عراق ترك كند، جامه احرام به تن كرد و بر گرد خانه دوست به طواف پرداخت. پس از طواف، ميان مروه و صفا را سعى نمود و آن گاه از احرام خارج گرديد و بدين وسيله عمره را جايگزين حجّ ساخت؛ چرا كه استبداد اموى آزادى و امنيّت او را- كه دو حقّ طبيعى و انسانى همگان، به ويژه كنار حرم امن الهى بود- به خطر افكنده و آن حضرت احساس مى‌كرد كه خطر ترور و يا توطئه ديگر امويان نزديك است و فرزند گرانمايه پيامبر ناگزير از ترك خانه خدا بود تا بدين وسيله، هم حرمت و شكوه كعبه- با ريخته شدن خون پاك او به دست اوباش نشاندار و يا دژخيمان ناشناس اموى- پايمال نگردد و هم نقشه شوم استبداد را نقش بر آب ساخته و تا سر حدّ امكان و با بهره‌ورى از فرصت نداى آزادى و آزادگى، عدالتخواهى و اصلاح‌طلبى و ستم ستيزى و فرياد از حق كشى را در كران تا كران جهان اسلام طنين انداز سازد. و اين تصميم هوشمندانه و دليرانه از شاهكارهاى سياسى- مذهبى آن گرانمايه عصرها و نسل‌ها بود.

از «عبد الملك بن عمير» آورده‌اند كه گفت: هنگامى كه سالار شايستگان، حسين ٧ از خانه خدا به قصد عراق حركت كرد، «اسماعيل حميرى» چنين سرود:

من از چوپانان در سپيده‌دم و شبيخون زدن نمى‌هراسم، و آن گاه كه از ترس مرگ دست ذلت به دست ظالم دهم تا خود را از خطرهايى كه مرا هدف گرفته‌اند كنار كشم، نبايد مرا آزادمرد روزگاران بخوانند.