بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٤٧٩ - استنتاج

است، خداوند نيز متكفّل واقعى همه شؤون موجودات؛ از جمله انسان است.

بنابراين، براساس ربوبيت خالق بر مخلوق است كه همه مخلوقات در مسير رشد و شكوفايى هدايت مى‌شوند و در پاسخ به ربوبيت خالق و پاس پرورگارى او عزم خويش را بر بندگى و اطاعت او جزم نموده‌اند.

يُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ‌[١]

«آنچه در آسمان‌ها و زمين است، همواره تسبيح خدا مى‌گويند، خداوندى كه مالك و حاكم است و از هر عيب و نقصى مبرا و عزيز و حكيم است»

قُتِلَ الْإِنْسانُ ما أَكْفَرَهُ؛[٢] «مرگ بر اين انسان، چقدر كفرپيشه و ناسپاس است!»

چنانكه نمونه‌اى از ناسپاسى انسان در مقابل پروردگارش را، مولانا در اين حكايت در شرح حال نمرود بيان كرده است.

*** «نمرود»، لقب پادشاه كلده «بابل» و زندگى وى آميخته با افسانه است.

نوشته‌اند نام او «نينوس» و مردى دلير و شجاع بود. او را قهرمان و فرمانرواى روى زمين مى‌دانستند و بناى شهر بابل را به او نسبت داده‌اند؛ به‌طورى‌كه بابل مدتها زمين نمرود خوانده مى‌شد.

نمرود، از آن جهت كه معاصر با ابراهيم پيامبر ٧ بوده، در داستان‌ها و تفسيرهاى اسلامى شهرت فراوان دارد.[٣] و همو بود كه دستور داد ابراهيم ٧ را در آتش افكندند.

حكايت به دنيا آمدن و حضانت نمرود شباهت زيادى به حكايت تولد و حضانت شداد، يكى ديگر از طاغيان و جباران تاريخ دارد. معروف است كه شداد

[١] - جمعه ١

[٢] - عبس ١٧

[٣] - فرهنگ معين.