بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٣٩٨ - حكايت ٢٨١ وقت آن شد اى شه مكتوم سير # كز كرم ريشى بجنبانى به خير

حكايت ٢٨١

سلطان محمود شبى به تنهايى، با لباس مبدّل در شهر گشت مى‌زد كه با گروهى از دزدان شبگرد روبرو شد. دزدان از او پرسيدند: تو كيستى؟ شاه پاسخ داد: من هم مثل شما دزدم.

يكى از آنان گفت: اى ياران، بياييد از هنر خود بگوييم و هريك هنر خود را براى بقيه توضيح دهد. همگى پذيرفتند و چنين آغاز كردند:

دزد اول: هنر من در دو گوش من است؛ زيرا اگر سگ بانگ زند مى‌دانم چه مى‌گويد.

دزد دوم: هنر من در چشم من است، اگر كسى را در تاريكى شب ببينم، روز او را مى‌شناسم، گرچه تغيير لباس و شكل داده باشد.

دزد سوم: هنر من در قدرت بازوى من است. با قدرت بازو مى‌توانم نقب‌هايى در زمين ايجاد كنم.

دزد چهارم: هنر من در بينى من است. من مى‌توانم خاك را بو كنم و از اين طريق تشخيص دهم كه در زير خاك گنجينه‌اى هست يا نه.

دزد پنجم: هنر من در پنجه من است. من مى‌توانم كمندى به بلنداى كوه بيندازم.

وقتى نوبت به سلطان محمود رسيد. دزدان بى‌آنكه سلطان را بشناسند، به او