بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٣٠٤ - حكايت ٢٥٨ پر همى بيند سراى دوست را # آنكه از نور اله استش ضيا

حكايت ٢٥٨

شخصى در نيمه شبى از شب‌هاى ماه مبارك رمضان در كنار خانه‌اى مجلل و باشكوه، به خواندن سحورى و كوبيدن طبل مشغول شد.

صاحب خانه‌اى در خانه‌اش را گشود و به وى گفت: اولا- اين سحورى را سحرگاه بزن و در اين نيمه شب اين همه سروصدا راه نينداز. ثانيا- دقت كن و ببين كه بر در خانه‌اى كه سحورى مى‌زنى آيا كسى در آنجا هست يا خير؟ در اين خانه كه كسى جز جن و پرى زندگى نمى‌كند. آخر تو سحورى مى‌خوانى كه گوشى بشنود، امّا كو گوش؟ صاحب هوش و عقلى بايد متوجه اين سحورى تو شود، كو صاحب عقل؟

سحورى‌زن‌[١] به آن شخص گفت:

[١] - در قديم افرادى بودند كه در سحرهاى ماه مبارك رمضان بر طبل خود مى‌نواختند و بدين ترتيب مردم روزه‌دار را براى خوردن سحرى بيدار مى‌كردند، اين افراد را سحورى‌زن مى‌گفتند.