بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٢٠٤ - استنتاج

اگر بينى در اين ديوان اشعار

خرابات و خراباتى و خمّار

بت و زنار و تسبيح و چليپا

مغ و ترسا و گبر و دير و مينا

شراب و شاهد و شمع شبستان‌

خروش بربط و آواز مستان‌

مى و ميخانه و رند خرابات‌

حريف و ساقى و نرد و مناجات‌

نواى ارغنون و ناله نى‌

صبوح و مجلس و جام پياپى‌

خُم و جام و سبوى مى‌فروشاى‌

حريفى كردن اندر باده‌نوشى‌

ز مسجد سوى ميخانه دويدن‌

در آنجا مدتى چند آرميدن‌

گرو كردن پياله خويشتن را

نهادن بر سر مى جان و تن را

گل و گلزار و سرو و باغ و لاله‌

حديث شبنم و باران ژاله‌

خط و خال و قد و بالا و ابرو

عذار و عارض و رخسار و گيسو

لب و دندان و چشم شوخ سرمست‌

سر و پا و ميان و پنجه و دست‌

مشو زنهار ازين گفتار در تاب‌

برو مقصود از آن گفتار درياب‌

مپيچ اندر سر و پاى عبارت‌

اگر هستى ز ارباب اشارت‌

نظر را نغز كن تا نغز بينى‌

گذر از پوست كن تا مغز بينى‌

نظر گر برندارى از ظواهر

كجا گردى ز ارباب سرائر

چو هريك را از اين الفاظ جانى است‌

بزير هريك از اينها جهانى است‌

تو جانش را طلب از جسم بگذر

مسمى جوى باش از اسم بگذر

فرو نگذار چيزى از دقايق‌

كه تا باشى ز اصحاب حقايق‌[١]