ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٧٤ - حيوانات حلال گوشت و حيوانات حرام گوشت

عطش و تشنگى دائمى است آورد، و شخص را مبتلا به مرض صفرا كند (اين اثر جسمانى) و موجب قساوت قلب و كم مهرى و بى‌رحم شدن مى‌شود به قسمى كه به او اميدى نيست كه به نزديكترين دوستانش رحم كند و يا به همنشينانش دلسوز باشد (اين اثر روانى).

و امّا گوشت خوك: (از اين رو حرام است كه) خداوند تبارك تعالى جماعت و مردمى را بصورتهاى (حيوانات) مختلف مسخ نمود مانند خنزير و ميمون و خرس، سپس از خوردن آن حيوانات نهى فرمود تا از آنها استفاده نشود و اين عقوبت مسخ، كوچك شمرده نگردد.

و امّا باده: پس آن را براى عمل و تباهيش حرام فرمود، سپس فرمود: هر كس ميگسار شد چون بت پرست باشد و رعشه دائمى بر اندامش افتد، و مردانگى و غيرتش زائل شود و چنان شود كه بر محارم خويش كه به زنا و ريختن خونشان همّت گمارد تا حدّى كه چون مست شود اطمينان نباشد كه بر محارم خويش روى نياورد و برنجهد در حالى كه عقل از او رفته است و نمى‌فهمد چه مى‌كند و خورنده‌اش از خوردن آن جز شرّ و تباهى چيزى براى خود نيفزايد.

٤٢١٦- و امام صادق ٧ فرمود: در گوسفند ده چيز است كه‌