ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٤٩ - *(ضامن بودن باربرى كه ادعا مىكند مال تلف شده است) *

شرح: «شخص به اختيار خود لباسش را نزد حمّامى گذارده، و به داخل حمّام مى‌رود و نگهدارى لباس و امانتدارى مردم امرى است خير و نيك و در حقّ آنها احسان است، پس شخصى كه قبول اين زحمت مى‌كند محسن و نيكوكار محسوب مى‌شود و خداوند در قرآن كريم مى‌فرمايد: ما عَلَى الْمُحْسِنِينَ مِنْ سَبِيلٍ‌ توبه: ٩١» يعنى بر نيكوكاران راهى نيست».

٣٩٣٠- و نيز امير المؤمنين ٧ مرد مسلمانى را كه خوك مردى نصرانى را كشته بود ضامن دانست و براى نصرانى غرامت گرفت.

٣٩٣١- أبو بصير گويد: امام صادق ٧ در باره مردى كه باربرى را براى متاعش أجير گرفت و متاع در دست اجير شكست يا ريخت فرمود: اگر باربر مورد اطمينان است پس ضمانى بر عهده او نيست و اگر مورد اطمينان نيست ضامن است.

شرح: «ضمان بدان جهت است كه بيّنه عادله بر عدم افراط و تفريط ندارد، و إلّا بيش از اين نيست كه مال در دست او امانت بوده و امين ضامن نيست، و البته اين حكم از اين روست كه باربر بداند كه اگر در حفظ متاع مردم دقّت بخرج ندهد و لا أباليگرى كند امين و مورد اطمينان نخواهد بود پس چنانچه مالى در دست او ضايع شود بايد اقامه بيّنه كند و آن كاريست بسيار دشوار و گاهى غير ممكن لذا ناچار بدادن تاوان يا حفظ كردن متاع باشد».

٣٩٣٢- داود بن سرحان گويد: امام صادق ٧ در باره مردى كه متاعى بر سر خويش حمل مى‌كرد و با شخصى تصادف كرد و او كشته شد يا بعض از