ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٧٢ - *(خوددارى از دادن شهادت و آنچه) * *(راجع به اقامه و كتمان آن آمده است) *

٣٣٢٥- امام صادق ٧ فرموده: خود علم، شهادت است در جايى كه صاحب حقّ مظلوم واقع مى‌شود.

(معنيش اينست كه اگر شخصى ناظر باشد كه فلانى متاعى به شخصى داد و يا پولى در اختيار او گذاشت يا چيزى به او فروخت امّا آنها او را شاهد نگرفتند و حالا به شهادت او نياز پيدا شده باشد اين شخص در صورتى كه بداند اگر شهادت ندهد حقّ طرف ضايع مى‌شود واجب است شهادت دهد و اگر كتمان كند حرام است).

* (خوددارى از دادن شهادت و آنچه)** (راجع به اقامه و كتمان آن آمده است)*

٣٣٢٦- محمد بن فضيل از امام هفتم ٧ روايت كرده كه فرمود:

سزاوار نيست كسى را كه براى شهادت مى‌طلبند كوتاهى كند و حاضر نشود و آن را به تعويق اندازد.

٣٣٢٧- هشام بن سالم از امام صادق ٧ روايت كرده كه در اين آيه شريفه: وَ لا يَأْبَ الشُّهَداءُ إِذا ما دُعُوا (بقره: ٢٨٢) مراد قبل از شهادت است يعنى اگر كسى را دعوت كنند كه بيا شاهد باش ما مى‌خواهيم فلان معامله را انجام دهيم آن شخص نبايد خوددارى كند و از آن سر باز زند. و در آيه‌ وَ مَنْ يَكْتُمْها فَإِنَّهُ آثِمٌ قَلْبُهُ‌ (بقره: ٢٨٣) فرمود: مراد بعد از شهادت است (يعنى پس از آنكه شاهد آن بود