ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥١٤ - *(تعهدات به سوگند و نذر و كفاره) *

٤٣١٨- و فرمود: آنكه از خدا بيزارى جويد راست يا دروغ، بدون ترديد خدا از او بيزارى مى‌جويد.

٤٣١٩- محمّد بن مسلم گويد: از احكام شرعيّه و قضاء از آن حضرت مى‌پرسيدم: فرمود: در هر دينى به همان كه سوگند ياد مى‌كنند، حكم همانست و همان‌

٤٣٢٠- و امير مؤمنان ٧ در مورد كسى كه در مرافعه با يكى از اهل كتاب او را قسم مى‌داد به سوگند اجبارى در مقام تعيين حكم، فرمود: بايد او را به كتاب و آئين خودش سوگند دهى.

شرح: «مراد آنست كه يهود يا نصارى را كه خداپرستند مى‌توان به كتاب كه نزد ايشان مسلّم است سوگند داد. و فقهاء گويند: به جز نام خدا نمى‌توان سوگند خورد نه در نذر و نه در مقام حكم و داورى، ولى به دليل اين خبر محقّق حلّى و شيخ طوسى و جمعى ديگر گويند: در هنگامى كه قاضى تشخيص دهد كه شخص كتابى، اگر بمقدّسات دينى خود سوگند ياد كند بر او مشكل‌تر است تا سوگند بخدا، مى‌تواند او را به آنها قسم دهد».

٤٣٢١- بدر بن وليد (كه در نسخه‌ها به تصحيف بدر بن خليل شده است) گويد: از امام صادق ٧ پرسيدند شخصى در زندان بوده و نذر كرده است:

براى خدا بر عهده من باشد كه اگر از زندان آزاد شدم يك سال روزه بگيرم، و از زندان‌