ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥١ - *(باب عدالت) *

اوّل وقت در جماعت نمازهاى پنجگانه ببينند و جز در مواقع عذر، او را از نماز غايب نبينند، و چون مداومت و حضور وى به نمازهاى پنجگانه در جماعت ديده شد، وقتى از حال او از همگنان و هم محلّى‌هايش پرسيده شود خواهند گفت: ما جز خير و خوبى و صلاح از وى سراغ نداريم، همه وقت مواظب نماز و مراقب اوقات آن است و در مسجد حضور دارد، اين چيزها موجب مى‌شود كه شهادت و عدالتش ميان مسلمانان جايز و ثابت باشد، و اين براى آنست كه نماز خود ساترى است از زشتكاريها و عيبها و كفّاره گناهان و بزهكاريهاست، آخر چگونه كسى مى‌تواند شهادت دهد به نماز خواندن كسى كه بمسجد و جماعت حاضر نمى‌شود و حضور و شركت در جماعت مسلمانان را متعهّد نيست، و اساسا نماز جماعت براى اين آمده تا نماز خوان از تارك الصّلاة معلوم باشد و آنكه مراقب اوقات نمازش هست از آنكه نمازش را ضايع و در غير وقت مى‌خواند معلوم و جدا بشود و چنانچه اين نبود از كجا مى‌شد كسى بصلاح و خوبى ديگرى شهادت دهد زيرا آنكه نماز با مسلمانان نمى‌خواند چه خير و خوبى در اوست، آرى رسول خدا وقتى تصميم گرفت كه بر سر كسانى كه به نماز جماعت حاضر نمى‌شدند خانه‌شان را آتش زند، با اينكه در ميان آنها كسانى بودند كه نماز مى‌خواندند امّا فرادى و در خانه خود، از آنها قبول نمى‌كرد، چگونه پذيرفته شود عدالت يا شهادت‌