ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٦٠ - بره و يا بزغاله كه شير خوك يا شير زنى را بخورد

را خورده است مخور.

٤١٩٥- احمد بن محمّد بن عيسى نامه‌اى به امام هادى ٧ نوشت و در آن سؤال كرد: زنى بزغاله كمتر از يك سال را از شير خود خورانيد تا او را از شير باز گرفت حكم آن چيست؟ امام در جواب نامه مرقوم فرمودند: كار مكروهى كرده است ولى اشكالى ندارد.

شرح: «ظاهر خبر كراهت فعل را مى‌رساند، و شهيد عليه الرحمة در كتاب دروس مى‌فرمايد: «اگر از شير زنى خورد گوشتش بشدّت مكروه مى‌شود»، و قول شهيد (ره) بى‌وجه نيست زيرا انسان خود حرام گوشت است و فرزندش كه از شير او تغذيه مى‌كند نيز حرام گوشت مى‌باشد. و حيوان حلال گوشت كه شير حيوان حرام گوشت را بخورد قطعا مساوى با حيوان حلال گوشت- كه شير حلال گوشت خورده نيست- و فرق خواهد داشت، و خبر به سند صحيح در كافى و تهذيب نقل شده به اين لفظ

«امرأة أرضعت عناقا حتّى فطمت و كبرت و ضربها الفحل ثمّ وضعت فيجوز أن يؤكل لحمها و لبنها؟ فكتب ٧ فعل مكروه و لا بأس به»

يعنى: زنى بزغاله ماده‌اى را شير داده و پس از آنكه آن بزرگ شده آن را نر كشيده و بز بچه‌دار شده است آيا از شير و گوشت او مى‌توان خورد؟ فرمود: «كار مكروهى است ولى اشكال ندارد»، چنان كه واضح است مفهوم اصل خبر آنست كه پس از مدّتى كه گذشت و آن بزغاله خود مادر شد گوشت و شيرش اشكالى ندارد، و مفهوم نقل صدوق- رحمه اللَّه- آنست كه گوشت بزغاله در آن اوان كه از شير باز گرفته شده و بعد از آن نيز اشكال ندارد، و فرق اين دو مفهوم كاملا روشن است و اين تأخير نسبة زياد كه بمنزله استبراء است ملحوظ نگشته است».