ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٠٢ - *(باب لقطه و ضاله) *(لقطه اشياء گمشدهايست كه غير صاحبش آن را بيابد، و ضاله حيوان گمشده است )

كرد: آرى، بخدا قسم، امام ٧ فرمود: نه بخدا سوگند صاحبى جز من ندارد، گويد: امام وى را قسم داد كه به هر كس كه امر مى‌كند به او بدهد، مرد سوگند ياد كرد كه هر چه بفرمائيد انجام مى‌دهم، امام فرمود: برو و آن را ميان برادران هم دينت تقسيم كن و از آنچه ترس داشتى و دل نگران آن بودى در امان خواهى بود، گويد: مرد رفت و آن را ميان برادران دينى‌اش تقسيم كرد.

مؤلف كتاب- رحمه اللَّه- گويد: اين قضيّه البتّه پس از يك سال معرّفى مال در مجامع بوده است.

٤٠٦٤- و امام صادق ٧ فرمود: بهترين كارى كه انسان بايد در مورد شى‌ء گمشده‌اى كه مى‌يابد انجام دهد آنست كه هنگامى كه مالى را يافت آن را برنگيرد و متعرّض آن نشود، و اگر مردم آنچه گم شده بود برنمى‌گرفتند، البتّه صاحبش مى‌رسيد و آن را برمى‌گرفت.

و اگر شى‌ء يافت شده قيمتش از يك درهم كمتر باشد آن را براى خود برگير و لازم نيست آن را معرّفى كنى.

و اگر در حرم (خانه خدا) دينارى يافتى كه نقش آن محو شده است آن را تصرّف كن و تعريف لازم نيست.

شرح: «لقطه حرم كعبه حكم خاص دارد و با غير حرم متفاوت است».

و اگر در بيابان و صحرا خوراكى يافتى آن را براى خود قيمت كن و تصرّف‌