ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٩٩ - *(باب لقطه و ضاله) *(لقطه اشياء گمشدهايست كه غير صاحبش آن را بيابد، و ضاله حيوان گمشده است )

٤٠٥٦- و نيز امام صادق ٧ فرمود: باكى نيست در تصرّف كردن عصائى كه در ميان راه پيدا شود و از كسى افتاده، يا چوبك دو سر تيز كه براى وصل دو جوال بكار مى‌برند، يا كفش و نعلين يا ميخ و يا طناب، و پايبند شتر و امثال اينها.

٤٠٥٧- و از آن حضرت (رسول خدا ٦) از گوسفند گمشده در بيابان شخصى سؤال كرد حضرت به سائل فرمود: يا از آن تو است يا صاحبش و يا گرگ بيابان، و من خوش ندارم به آن دست يازم، و از شتر گمشده پرسيد، فرمود:

بتو چه مربوط؟ شكمش هميانش باشد و سمش كفش او و تهيگاهش مشك آبش، او را بحال خود واگذار. (يعنى خود را بزحمت مينداز و آن را بحال خود رها كن).

٤٠٥٨- حنان بن سدير گويد: مردى از امام صادق ٧ سؤال مى‌كرد حكم لقطه چيست؟ و من مى‌شنيدم، امام فرمود: تا يك سال آن را در اماكن عمومى معرّفى كن، اگر صاحبش را يافتى كه خواسته‌ات برآورده شده و اگر نيافتى آن را تملّك كن كه تو به آن سزاوارترى.- مراد لقطه غير حرم بيت اللَّه است-.

شرح: «جمله آخر حديث، كلام صدوق- رحمه اللَّه- است و خبر در تهذيب بدون آن جمله آمده است، و مراد به اينكه امام ٧ فرمود: تو أحقّ به آن هستى، آنست كه: تو به تصرّف آن براى تملّك يا تصدّق با ضمان و يا حفظ و نگهدارى مانند مال خود در ايّام حيات و وصيّت بدان بى‌ضمان سزاوارترى».