روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٤٤ - ترجمه

بنواختى او را ازآن‌كه باطن او ندانست.پس از ميان او و ثقيف خصومتى افتاد، شبيخونى برد [١]آنجا و چهار پاى ايشان [٢]بكشت و كشت [٣]ايشان بسوخت.

سدّى گفت:به زرعى از آن مسلمانان بگذشت و چهار پايانى،چهار پايان را بكشت و زرع [٤]بسوخت.

مقاتل گفت:او را بر غريمى مال [٥]بود در طايف،برفت كه آن مال بستاند، خرمنى گندم از آن آن [٦]مرد بسوخت و ماديانى پى بكرد،خداى تعالى در او اين آيت بفرستاد.

عبد اللّٰه عبّاس و ضحّاك گفتند:آيت در سريّت رجيع آمد،و آن آن [٧]بود كه كفّار قريش گفتند:ما اسلام آورديم جماعتى علماى اصحابت [٨]به ما فرست تا ما معالم دين خود از ايشان بياموزيم،و اين مكرى بود كه كردند.

رسول-صلّى اللّٰه عليه و آله-خبيب بن عدىّ الأنصارىّ را و مرثد بن ابى مرثد الغنوىّ را و خالد بن بكير [٩]را،و عبد اللّٰه بن طارق را،و زيد بن الدّثنه [١٠]آنجا فرستاد،و عاصم بن ثابت را بر ايشان امير كرد.ايشان روى به مكّه نهادند جايى فرود آمدند كه آن را [١١]بطن الرّجيع گويند از ميان مكّه و مدينه،و ايشان خرماى عجوه داشتند،از آن خرما بخوردند و استخوان [١٢]آن آنجا بيفگندند.

عجوزى آنجا بگذشت و آن استخوان [١٣]بديد بدانست كه آن استخوان [١٤]عجوه است،و آن جنس خرما به مدينه باشد.بيامد و قوم خود را گفت:در اين راه اهل مدينه گذشته‌اند.گفتند:چه دانى؟گفت:استخوان [١٥]خرما عجوه ديدم،و آن جز به مدينه نباشد.هفتاد مرد برخاستند و سلاح برگرفتند و به آن راه از قفاى ايشان برفتند تا