وَ أَنْفِقُوا فِي سَبِيلِ اللّٰهِ ،امر است از خداى تعالى جمله مكلّفان را به انفاق مال، و در عموم اين،داخل زكات و صدقه[و انواع] [١]برّ و نفقه باشد آن‌كس كه نفقه‌يش [٢]بر او واجب بود.و سبيل خداى،طاعت اوست از باب حجّ و جهاد،و در[عموم] [٣]آيت داخل بود هرچه از باب خير بود از عمارت مساجد و پل و رباط و اصلاح راهها و معاونت مساكين و[شفقت] [٤]بر يتيمان.

و«انفاق»،در لغت اخراج الشّىء عن الملك باشد،و«نفوق»خروج باشد -و اين را شرح داده‌ايم.

وَ لاٰ تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ ،«القاء»نقل چيزى باشد با جهت سفل [٥]، چنان كه طرح،يقال:القى عليه [٦]مسئلة كما يقال:[طرح عليه] [٧]مسئلة.و در معنى او چند قول گفتند،بهرى گفتند:معنى آن است كه لا تأخذوا في ذلك و لا تبدءوا [٨]به،و هركس[كه او ابتدا] [٩]كند به كارى او را گويند:القى يده فيه،چنان كه لبيد گفت:

حتّى اذا ألقت يدا في كافر و أجنّ[عورات الثّغور ظلامها] [١٠]
اى بدأت فى المغيب.

مبرّد گفت:كنايت كرد به دست،كه بعضى از جمله است از جمله تن.و«با» زايد است،[معنى آن است كه:و لا تلقوا انفسكم] [١١][٢٣٨-پ]،خود را در هلاك ميفگنى،چنان كه گفت: بِمٰا قَدَّمَتْ يَدٰاكَ [١٢]...،و: فَبِمٰا [١٣]كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ [١٤]...، و در زيادت«با»مثالش [١٥]قوله: تَنْبُتُ بِالدُّهْنِ [١٦]...،و قول شاعر:

و لقد ملأت على نصيب جلده بمساءة انّ الصّديق يعاتب

١١-١٠-٩-٧-٤-٣-١) .اساس:افتادگى دارد،با توجّه به مج و ديگر نسخه بدلها افزوده شد.