روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٣٣٢ - ترجمه

از نتن ايشان.مردم از آن شهر بيرون آمدند،خواستند تا ايشان را دفن كنند نتوانستند كه بسيار بودند،گرد ايشان حظيره كردند و ايشان را آنجا رها كردند.

علما در مبلغ عدد ايشان خلاف كردند.عطاء خراسانى گفت:سه هزار مرد بودند.عبد اللّٰه عبّاس و وهب منبّه گفت [١]:چهار هزار بودند.مقاتل و كلبى گفتند:

هشت هزار [٢]بودند.ابو روق گفت:ده هزار [٣]بودند.ابو مالك گفت:سى‌هزار [٤]بودند.

سدّى گفت:سى و اند [٥]هزار [٦]بودند.ابن جريج گفت:چهل هزار [٧]بودند.عطاء بن ابي رباح گفت:هفتاد هزار بودند،و ضحّاك گفت [٨]:عددى بسيار بودند،و قريب‌تر قولى آن [٩]است كه گفتند:بالاى ده هزار بودند،براى آن‌كه از [١٠]سه تا ده جمعش به «آلاف»كنند كه جمع قليل باشد،و بالاى آن جمع كثير بود«الوف»گويند،و از جمع قليل الف [١١]على وزن افعل چنان كه شاعر گفت:

كانوا ثلاثة الف و كتيبة الفين [١٢]اعجم من بنى الفدّام [١٣]
گفت:چون مدّتى دراز به اين [١٤]بر آمد،و ايشان پوسيده شدند،و از ايشان جز استخان [١٥]نماند،پيغامبرى آنجا بگذشت او را حزقيل [١٦]گفتند-سؤم [١٧]خلفاى بنى اسرايل بود از پس موسى-عليه السّلام-[٣٢٢-ر]براى آن‌كه از پس موسى وصىّ او يوشع بن نون بود،و از پس او كالب [١٨]بن يوفنّا [١٩]و از پس او حزقيل [٢٠]-و او را ابن العجوز گفتند براى آن‌كه مادر او پير شد و از فرزند آيس شد كه عقيم شده بود،خداى