تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٣٨٤ - حكايت آن چهار هندو كه با هم جنگ مى كردند و از عيب خود بىخبر بودند

به نقاش تسليم مى شود ، آدمى نيز خود را به خداوند مى سپارد و در عين حال عنايت او را طلب مى كند و حاجات خود و مخصوصاً هم نوعان خود را عرضه مى دارد . عموماً آن كسى كه براى ديگران دعا مى كند نجات مى يابد .
شرط ضرورى اين نيايش وارستگى از خود ، يعنى مرتبهء عالى تزكيهء نفس است مردمان افتاده و فقير بيشتر از ثروتمندان و متفكرين باين وارستگى مى توانند رسيد .
گاهى دعا كيفيت عجيبى را بر مى انگيزد كه بايد به آن معجزه نام داد .
در هر كشور و در هر عصر ، مردم به كيفيت معجزه و درمان كم و بيش سريع بيمارىها در زيارتگاه ها و بعضى اماكن مقدسه معتقد بوده‌اند ، در دنبالهء ترقى بزرگ علوم در قرن نوزدهم پايهء اين اعتقاد يك باره سست گرديد و عموماً امكان وجود معجزه در گذشته و حال رد شد .
همان طورى كه قوانين ترمو ديناميك حركت دايمى را غير ممكن مى داند ، همچنين قوانين فيزيولوژيكى نيز با اين مسئله مغايرت دارد و اين همان نظرى است كه امروز نيز بسيارى از فيزيولوژيستها و پزشكان آن را تأييد مى كنند . مع هذا اين امر با مشاهداتى كه در دست داريم بايد مورد غور و تأمل قرار گيرد .
موارد زيادى از اين مشاهدات به وسيلهء مؤسسهء پزشكى لورد جمع آورى شده است .
اطلاعات كنونى ما در بارهء تأثير فورى نيايش در شفاى امراض روى شرح حال بيمارانى كه از امراض گوناگونى چون سل استخوانى و صفاقى و دمل سردسلى ، زخمهاى چركين ، سل پوستى ، سرطان و غيره درمان يافته‌اند متكى است . چگونگى معالجه - نزد اين و آن تفاوت زيادى ندارد ، اغلب درد شديدى احساس و سپس شفاى كامل فرا مى رسد ، بعد از چند ثانيه و يا چند دقيقه حد اكثر چند ساعت زخمها جوش مى خورد و علايم عمومى بيمارى از ميان مى رود . و اشتهاى مريض باز مى گردد .