تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ١٦٦ - قرآن و زشتى و زيبايى در خلقت

از تماس روح انسانى با نمودهاى خارجى قبول مى كند ، بنا بر اين او نبايد زشت را با وصف زشتى واقعى به خلقت الهى نسبت بدهد .
قرآن و زشتى و زيبايى در خلقت در قرآن مجيد آيه‌اى ديده نمى شود كه صراحتاً بگويد : خداوند خود واقعيت هستى را براى زيبايى آفريده است ، بلكه تقسيم اجزاء جهان به زيبا و زشت هم در آيات قرآنى ديده نمى شود تا گفته شود : زشتها را براى نماياندن زيبايىها يا براى اثبات استادى خود آفريده است . آن چه كه در آيات به طور فراوانى ديده مى شود ، استحكام و قانونى بودن و نظم جهان هستى مى باشد كه در قرآن مطرح شده است مانند :
« اَلَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَماواتٍ طِباقاً ما تَرى فِي خَلْقِ اَلرَّحْمنِ مِنْ تَفاوُتٍ فَارْجِعِ اَلْبَصَرَ هَلْ تَرى مِنْ فُطُورٍ . ثُمَّ اِرْجِعِ اَلْبَصَرَ كَرَّتَيْنِ يَنْقَلِبْ إِلَيْكَ اَلْبَصَرُ خاسِئاً وَهُوَ حَسِيرٌ . » ٦٧ : ٣ - ٤ [١] ( خداوندى كه هفت آسمان را روى هم آفريده است ، در آفرينش خداوندى اختلافى نمى بينى ، دو باره ديده گان [ به دستگاه خلقت ] بر گردان ، آيا شكافى [ در نظم ] مى بينى ؟ بار ديگر نظرت را به سوى دستگاه آفرينش بر گردان ، ديده گان تو در حال بهت و تحير درمانده به سوى خود خواهد برگشت ) .
در برخى از آيات كلمهء حسن در بارهء اشياء به كار رفته است از قبيل :
« اَلَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَه . . . » ٣٢ : ٧ [٢] ( خداوندى كه خلقت همه چيز را نيكو كرده است ) .
« وَصَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ وَرَزَقَكُمْ مِنَ اَلطَّيِّباتِ ٤٠ : ٦٤ . . . » [٣]

[١] سوره الملك ، آيهء ٣ و ٤ . .
[٢] سوره سجده ، آيهء ٧ . .
[٣] سوره غافر ، آيهء ٦٤ . .