تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٦١٦ - آيه

روايت
كور باد چشمى كه وجه الله را نمى بيند
« قَدْ نَرى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي اَلسَّماءِ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضاها فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ اَلْمَسْجِدِ اَلْحَرامِ وَحَيْثُ ما كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَه ٢ : ١٤٤ . . . » [١] ( ما مى بينيم كه صورتت را به اين سو و آن سوى آسمان مى گردانى ، تو را به طرف قبله‌اى بر مى گردانيم كه از آن خشنود شوى ، صورتت را به طرف مسجد الحرام بر گردان ، در هر جا كه باشيد صورتهايتان را به طرف مسجد الحرام بر گردانيد ) .
« ما زاغَ اَلْبَصَرُ وَما طَغى . لَقَدْ رَأى مِنْ آياتِ رَبِّه اَلْكُبْرى . » ٥٣ : ١٧ - ١٨ [٢] ( ديده گان پيغمبر [ در آن چه كه ديد ] نلغزيد و به خطا نرفت و طغيان نكرد . به طور تحقيق آيات بزرگى را از خدايش ديد . ) روايت « عميت عين لا تراك عليها رقيبا . » [٣] ( كور شده است [ يا كور باد ] چشمى كه نظارت ترا به خود نمى بيند . )

((٣٧٢٢)) چشم كاو آن رو نبيند كور به دود دوزخ از ارم مهجور به
كور باد چشمى كه وجه الله را نمى بيند آندره ژيد مى گويد :
« بىايمانى به خدا آن قدرها هم آسان نيست ، مى بايست از اول به طبيعت ننگريسته باشيم » .
اين يك جملهء فوق العاده جالب و پر معنا است ، مى خواهد بگويد ، اگر كسى آن قدر توانايى داشته كه و لو چند لحظه از خود بيرون بيايد و به طبيعت بنگرد ، اگر

[١] سوره بقره ، آيهء ١٤٤ . .
[٢] سوره نجم ، آيهء ١٧ و ١٨ . .
[٣] دعاى عرفه ، حسين بن على عليه السلام . .