تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٤٥٧ - خدشه در وجه اولويت مذكور

قوله: بعد البناء على انّه يجب على المحرم ارساله: ضمير در « انّه » بمعناى « شأن » مى‌باشد و ضمير در « ارساله » به صيد عود مى‌كند.

قوله: انّ المستقرّ عليه: ضيمر مجرورى در « عليه » به محرم راجع است.

قوله: مع انّها مضمونة فى العقد الفاسد: ضمير در « انّها » به منافع غير مستوفاة راجع است.

قوله: و فيه نظر: يعنى و فى التّوجيه نظر.

قوله: بناء على انّه للبايع: ضمير در « انّه » به حمل راجع است.

مؤلّف گويد:

وجه عدم ضمان در فرض مزبور اينستكه وقتى حمل از آن بايع بود و بمشترى منتقل نشد پس هيچ جزئى از ثمن در مقابل آن منظور نشده و مشترى نيز در مقابل آن اقدام به ضمان نكرده است لذا ضمان معاوضى در صحيحش منتفى است و على القاعده در فاسدش نيز بايد منتفى باشد پس حكم به ضمان مخالف با مضمون قاعده است.

قوله: و حينئذ لا نقض على القاعدة: كلمه « حينئذ » يعنى حين اشترط دخول الحمل فى البيع.

قوله: بناء على انّه لا يجوز التصرّف بها: ضمير در « انّه » بمعناى « شأن » بوده و ضمير در « بها » به شركت فاسده راجع است.

قوله: و حاصلها انّ الرهن الخ: يعنى و حاصل الاولويّة

قوله: و توضيحه: يعنى توضيح وجه اولويّة.

قوله: مع امضاء الشارع له: ضمير در « له » به ضمان راجع است.

قوله: و الّا لضمن بصحيحه: كلمه « و الّا» يعنى و اگر بخاطر اقدام مى‌بود.

قوله: لكونه لغوا: ضمير در « لكونه » به فاسد راجع است.

قوله: من انّه اقدم على ضمان خاصّ: ضمير در « انّه » به عاقد راجع است و مقصود از ضمان خاصّ ضمان عوض المسمّى مى‌باشد.

قوله: و الشارع لم يمضه: ضمير مفعولى در « لم يمضه» به اقدام بر ضمان خاصّ راجع است.