تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣٤١ - كلام در اعتبار علم تفصيلى متكلم بمعناى لفظ و عدم اعتبار آن

رضايتش از مال خود رفع يد كرده و به غير نقل داده است و بعنوان عوض بغير نقل داده است.

شرح مطلوب‌

قوله: بطريق الامر و الاستيجاب: كلمه « استيجاب » عطف تفسير است براى « الامر » و مقصود اينستكه:

ابتداء مشترى به بايع مثلا مى‌گويد: بعنى هذا المتاع.

قوله: فيقول المخاطب: مقصود از « مخاطب » بايع مى‌باشد.

قوله: بل المحكى عن الميسيّة: كتاب « ميسيّه » تأليف مرحوم شيخ على ميسى است كه شرح بر صيغ العقود محقّق ثانى عليه الرّحمه مى‌باشد.

قوله: و مجمع الفائدة: و اين كتاب كه شرح ارشاد مرحوم علّامه است از مصنّفات عالم خبير مرحوم محقّق اردبيلى مى‌باشد.

قوله: عن نهاية الاحكام: مقصود نهاية الاحكام مرحوم علّامه حلّى است.

قوله: و قد اعترف به غير واحد الخ: ضمير در « به » به عدم جواز تقديم قبول راجع است.

قوله: و يدلّ عليه: ضمير در « عليه » به عدم جواز تقديم قبول عود مى‌كند.

قوله: فلا يعقل تقدّمه عليه: ضمير در « تقدّمه » به قبول و در « عليه » به ايجاب عود مى‌كند.

قوله: لا يستلزم تحقّقه قبله: ضمير در « تحقّقه » به « الشيئ » و در « قبله » به « رضاء » راجع است.

قوله: اذ مع تقدّمه لا يتحقّق النقل: ضمير در « تقدّمه » به رضاء راجع است.

قوله: فانّه يرفع بهذا الرضاء الخ: ضمير در « فانّه » به من رضى بالمعاوضة راجع است.

متن:

و من هنا يتّضح فساد ما حكي عن بعض المحقّقين في ردّ الدّليل المذكور: و هو كون القبول فرع الايجاب و تابعا له: و هو أنّ تبعية القبول للايجاب ليس تبعيّة