تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٦٤٥ - حكم غرامت بعد از حصول تمكن از عين متعذر الوصول

است.

قوله: و هى السلطنة الفائتة: ضمير « هى » به مبدل الغرامة راجع است.

قوله: و الاقوى الاوّل: مقصود از « الاوّل » قول كسانى است كه حبس را تجويز نكرده‌اند.

قوله: فالظّاهر انّه لا يجرى عليه حكم المغصوب: ضمير در « انّه » بمعناى « شأن » بوده و در « عليه » به عين محبوسه راجع است.

قوله: لانّه حبسها بحقّ: ضمير در « لانّه » به غاصب راجع بوده و ضمير مفعولى در « حبسها » به عين عود مى‌كند.

قوله: يضمنها: ضمير فاعلى به غاصب و ضمير مفعولى به عين راجع است.

قوله: لانّه قبضها لمصلحة نفسه: ضمير در « لانّه » به غاصب راجع بوده و ضمير مفعولى در « قبضها » به عين برمى‌گردد.

قوله: و الظّاهر انّه بقيمة يوم التلف: ضمير در « انّه » به ضمان راجع است.

قوله: و من قال بضمان المقبوض: يعنى بضمان المغصوب.

قوله: بقول به هنا: ضمير در « به » به اعلى القيم راجع است.

قوله: انّه لو حبس فتلف محبوسا: ضمير در « انّه » بمعناى « شأن » مى‌باشد.

قوله: و الظّاهر انّ مراده بقيمة الآن: ضمير در « مراده » به علّامه (ره) راجع است.

قوله: لكونها محبوسة بغير عدوان: علّت است براى زوال حكم غصب از عين.

قوله: لا خصوص حين التلف: عطف است به « مقابل القيمة السابقه».

قوله: من حيث كونه مضمونا: ضمير در « كونه » به مغصوب راجع است.

قوله: ربّما يفرق: يعنى يفرق بين المغصوب و المضمون.

قوله: دعوى دلالة الصحيحة عليه: كلمه « دعوى » نائب فاعل است براى « احتمل » و ضمير در « عليه » به اعلى القيم راجع است.