مفردات نهج البلاغه - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٤٥ - رزق
«نهج» آمده است آن حضرت به معاويه مىنويسد: «و ارديت جيلا من الناس كثيرا خدعتهم بغيكّ و القيتهم فى موج بحرك» نامه ٣٢، ٤٠٦. گروهى از مردمان را هلاك كردى. آنها را با ضلالت خود فريفتى و در موج درياى گمراهيت انداختى، درباره اهل بيت صلوات الله عليهم فرموده: «انظروا اهل بيت نبيكّم فالزموا سمتهم و اتّبعوا اثرهم فلن يخرجوكم من هدى و لن يعيدوكم فى ردى» خ ٩٧، ١٤٣ «سمت»: طريق.
«الهوى المردى» نامه ٣ يعنى هواى نفس هلاك كننده. و نيز فرموده: «فانّه لا سواء امام الهدى و امام الردى و ولّى النبّى و عدوّه» نامه ٣٧، ٣٨٥
رداء
عبا.
الرداء: ما يلبس فوق الثياب كالجبة و العباءة»
آن فقط دو بار در «نهج» آمده است درباره بيعت خويش فرموده: و بسطتم يدى فكففتها... ثم تداككتم علّى... حتى انقطعت النعل و سقط الرداء و وطىء الضعيف» خ ٢٢٩، ٣٥١ دستم را براى بيعت باز كرديد و من نگاه داشتم، سپس هجوم آورديد تا جائيكه نعل پاره شد، عبا از دوش افتاد و ناتوانها زير پا ماندند. درباره شيطان فرموده: «و نازع الله رداء الجبريّة و ادّرع لباس التعّزز و خلع قناع التّذلل» خ ١٩٢، ٢٨٦، منازعه كرد با خدا در رداء جبروتى و پوشيد لباس ادعاى عزّت را و انداخت لباس تذلّل در پيشگاه حق را.
رذذ
رذاذ (بر وزن خراب) باران خفيف:
«الرذاذ: المطر الضعيف»
و آن فقط يكبار در «نهج» آمده است، خلاقّ سخن صلوات الله عليه درباره تقوى فرموده: «فمن اخذ بالتقوى عزبت عنه الشدائد... و تفجرّت عليه النعم بعد نضوبها و وبلت عليه البركة بعد ارذاذها» خ ١٩٨، ٣١٣ هر كه تقوى پيشه كند سختىها از وى كنار شود و نعمتها بعد از كم شدن و فرو رفتن بروى جارى مىشود و بركت بر وى بعد از خفيف بودن شديد و وسيع مىگردد «نضوب»: فرو رفتن در زمين «وابل» باران تند است.
رذل
فقط يكبار در «نهج» آمده كه: «اذا ارذل الله عبدا حظر عليه العلم» حكمت ٢٨٨ چون خدا بنده را پست و بىارزش كند، حرام مىكند بر او علم را.
رزق
روزى. عطاء دائمى. بهره و نصيب. در قرآن مجيد به نبوّت و علم نيز