قواعد کلی فلسفی در فلسفه اسلامی - ابراهيمي ديناني، غلام حسين - الصفحة ٨٩٥ - فهرست اشعار

بلى در طبع هر داننده‌اى هست كه با گردنده گرداننده‌اى هست ٢٠٥

بود ناگهانى به ناآگهان به آگاه چيزى نبوده نهان ٦٩

بوى جوى موليان آمد همى ياد يار مهربان آيد همى ٥٢٤

به دستت اگر جامى از مى بدى هدايت نمى‌جستى از ميبدى ٤٦٤

به نزد آن‌كه جانش در تجلى است همه عالم كتاب حق تعالى است ٢٠٤

بينوثة الوصفى لا العزلى أثر ممن لعقل كانبيا للبشر ٢٥٢

پرى‌رو تاب مستورى ندارد ببندى در، روزن سربرآرد ٧٦٤

تا بدانجا رسيد دانش من كه بدانم همى كه نادانم ٨٧٦

تو بزرگى و در آيينۀ كوچك ننمايى ٥٠١

ثم اتحاد العرضى بالعرض الا فى الاعتبار مقبت الغرض ٧٧٤

ثم الجوازان يتغير فذا. . . ٤٠٥

جان نهان در جسم و تو در جان نهان اى نهان اندر نهان اى جان جان. . . ٧٥٠

چرخ با اين اختران، نغز و خوش و زيباستى صورتى در زير دارد آنچه در بالاستى. . . ٣٩٣

چو سلطان عزت علم بركشد جهان سر به جيب عدم دركشد ٧٠٨،٧٩٨

چو محسوس آمد اين الفاظ مسموع نخست از بهر محسوس است موضوع ٨٨٣

چيست اندر كوچه كاندر شهر نيست چيست اندر كوزه كاندر بحر نيست ٣٦٨

حجاب روى تو هم روى تو است در همه‌جا نهانى از همه عالم ز بس‌كه پيدايى ٧٠٨

دهن السراج ربه يجذب له شكلا صنوبريا اعطى المشعته. . . ٦٥٣

ذات نايافته از هستى‌بخش كى تواند كه شود هستى‌بخش. . . ٢٣٨-٣٦٨

ذاتى شىء لم يكن معلا و كان ما يسبقه تعقلا ٢١٣

ذره‌ذره كاندرين ارض و سماست. . . ٤٨٣

ذهنية ان هو ذهنا أدرجا و فى الحقيقة نفس الامرجا ١٥٧

زلف آشفتۀ او موجب جمعيت ماست چون چنين است پس آشفته‌ترش بايد كرد ٤٣٩،٥٦٠،٦٦٠

زيرنشين علمت كائنات ما به تو قائم چو تو قائم به ذات ٤٣٨

سيه‌رويى ز ممكن در دو عالم جدا هرگز نشد و اللّه اعلم ٤٦٦

صرف الوجود كثرة لم تعرضا لانه اما التوحد اقتضى ٢٩١

ظاهر آن شاخ. . . ٦١-٦٢

علة فاعل بماهيتها معلولة له بانيتها ٥٩

عين مع الوجود فى الاعيان تشخص ساوق فى الاذهان. . . ٢٤٤

غرض گر به غير است ايصال خير چه حاجت ز ايصال خيرش به غير ٧٩٧

فذاته عقل بسيط جامع لكل معقول و الامر تابع ١٠٤

فهو و الا واحد ما حصلا او كان فى وحدته معللا ٢٩١