رسائل الشعائر الحسينية - مجموعة من العلماء - الصفحة ٢٦٧
مىآورند، وبواسطه آنها توقّع آمرزش دارند، بلكه خودرا آمرزيده ميدانند، واين نوع را مثال بسيار دارد.
مثل اينكه بعضى از ظلمه مرد مرا بظلم و ستم مال مردمرا ميگيرند و انرا بفقرا ميدهند، يا مسجد و مدرسه و پل و رباط بنا مىكنند.
و از قبيل است كه بعضى از اهل علم در مجامع و محافل تكليف به شخص صاحب ابروئى مىكنند كه مبلغ بفقيرى يا بجهت بناى خير بدهد، و نمىدانند چيزى از وجوه واجبه بر ذمّه او هست يا نه، و ان بچاره از ردّ او خجالت مىكشد بلكه بسا باشد كه مىترسد.
و مثل اينكه بعض از تعزيه خوانان كه در تعزيه حضرت إمام حسين عليه السلام غنا مىكنند، و أحاديث دروغ جعل مينمايند.
ومثل آنچه بعضى از عوام الناس در تعزيه حضرت سيد الشهداء عليه السلام مرتكب مىشوند كه موضعى را زينت مىكنند و مانند أهل كوفه و شام انجارا آيين مىبندند، بلكه بعضى از اهل ظلم زينت آنها را از مال فقرا و رعايا مىگيرند.
و جمعى در ده اوّل محرّم مجلسها و محفلها آراسته مىكنند و مشعلها و فانوسها و صورتها نصب مىنمايند، و باين وسيله اسرافهايى بسيار مىكنند، و زنان را با مردان در يك مجمع حاضر مىسازند، و پسرى را با مردى، بر بالاى منبر مىكنند تا بنغمات غناى حرام چند كلمه بخواند. و بسا باشد كه مردان را لباس زنان بپوشانند و تشبيهات بيرون مياورند، و طبل و كوس و نقاره مىكوبند و اين هنگامه را تعزيه امام حسين عليه السلام نامند، و از فعل چنين اعمال قبيحه ركيكه توقع أجر و ثواب دارند، غافل از اينكه تعزيه امرى است مستحب و باين واسطه