وعلى التقديرين اگر شخصى بربدن ديگرى چه بالغ باشد و چه غير بالغ، چه مميّز و چه غير مميّز، زخمى زند، باذن خودش اگر خودش اگر بالغ باشد، وباذن ابويش اگر غير بالغ باشد، چه حكم دارد وضعا و تكليفا نسبت بزنند وزده شده و اذن دهنده؟

وعلى تقدير جواز اگر كسى در جميع صور متقدّمه اين افعال را بقصد مشروعيت و بعنوان عبادت بجا اورد چه حكم دارد؟

وريا در تعزيه حضرت حسين عليه السلام حرام و مبطل عمل است يا نه؟.

و بر تقدير جواز در جميع شقوق سابقه مقتضاى احتياط فعل اين عمل است يا ترك؟

جواب: تعزيه‌دارى حضرت سيّد الشهداء ارواحنا فداه بايد بنحوى باشد كه از خود ائمّه هدى صلوات اللّه‌ عليهم رسيده، وبمثل زخم زدن اذن ازايشان نرسيده است، و سابقين از علماء رضوان اللّه‌ عليهم هم رخصت نداده بدهد مگر در مقام علاج اوجاع، و بر فرض زدن ديه ثابت نيست چون عمد است، و در عمد قصاص است نه ديّه، و ثبوت قصاص هم چون باذن بوده معلوم نيست، مگر در غير بالغ كه اذن او مؤثّر نيست، و اذن ولى هم ثمر ندارد، پس از براى غير بالغ حق القصاص ثابت است، و اتيان باعمال مذكورة بقصد مشروعيت و بعنوانعبادت تشريع است، و رياء حرام است در جميع عبادات».[١]

وتعريبها: «المسألة ٥٥: في تعزية سيّد الشهداء أرواحنا فداه لو جرح

[١] الغاية القصوى ٢ : ٣٢٨.