دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٧٥ - ٨١ قيس بن سعد بن عباده

نفر گمارده شده بودند كه متأسفانه با شهادت امام ٧ لشكر از هم پاشيد.

پس از شهادت على ٧، قيس، اوّلين كسى بود كه با امام حسن مجتبى ٧ بيعت كرد و با سخنانى هوشمندانه، مردمان را به بيعت با او فراخواند و در سپاه ايشان فرماندهى طلايه سپاه را به عهده گرفت و چون عبيد اللّه بن عبّاس (يكى از فرماندهان سپاه امام حسن ٧) به سوى معاويه گريخت، او كه معاونت عبيد اللّه را به عهده داشت صبحگاه با مردمان نماز گزارد و نمازگزاران را به استوارْگامى و جهاد، فراخواند و چون مردمْ اعلام آمادگى كردند، سپاه را حركت داد.

پس از صلح با معاويه، قيس به دستور امام حسن ٧ با معاويه بيعت كرد. معاويه او را بزرگ مى‌داشت و وى را مى‌ستود.

قيس را يكى از پنج نفرى دانسته‌اند كه در ميان عرب، به زيركى مشهور بوده‌اند. قيس بن سعد در سال‌هاى پايانى حكومت معاويه، زندگى را بدرود گفت.

احترام ويژه‌اى برخوردار بود. او مردى شجاع، بزرگوار و با عظمت بود و در ميان قبيله خود، مُطاع بود.