دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٦٥ - ٤٣ سلمان فارسى

او از شيفتگان على ٧ و آل پيامبر ٦ بود و از معدود كسانى بود كه در تاريكى‌هاى غمبار شب، در خاكسپارى فاطمه زهرا ٣، على ٧ را همراهى كرد و بر او نماز خواند.

عمر، حكومت مدائن را به سلمان سپرد. حكومت وى در مدائن، دورانى افتخارآفرين در زندگى آن بزرگوار است؛ حاكميتى آميخته با زهد و پارسايى، و حكومتى با آميزه حقجويى و خدا نگرى.

سلمان از كسانى است كه ساليان درازى زيست. او نزديك به ٢٥٠ سال زندگى كرد و در زمان عمر يا عثمان، در مدائن، زندگى را بدرود گفت.

٦٤٨٣. پيامبر خدا ٦: بهشت، مشتاق سه نفر است: على و عمّار و سلمان‌[١].

٦٤٨٤. حلية الأولياء به نقل از ابو الأسود و زاذان كندى: روزى نزد على ٧ بوديم. مردم ديدند كه او خوش حال و شادان است. گفتند: اى امير مؤمنان! از يارانت براى ما

[١] گفتنى است كه در حديث( الخصال: ص ٣٠٣ ح ٨٠)، سخن از« پنج نفر» است و ابو ذر و مقداد نيز برشمرده‌اند.