دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٥٣ - ٧٦ فضل بن عباس

٦٥٩١. وقعة صِفّين: ابن محصن از ياران سرشناس على ٧ بود كه در جنگ [صِفّين‌]، كشته شد و على ٧ اندوه خود را بر شهادت او ابراز كرد.

٧٦ فضل بن عبّاس‌

فضل بن عبّاس بن عبد المطّلب قُرَشى هاشمى، پسر امّ فضل (لبابه، دختر حارث) و بزرگ‌ترين فرزند عبّاس است. او را از ياران پيامبر ٦ و امام على ٧ شمرده‌اند. در فتح مكّه و جنگ حُنَين، همراه پيامبر خدا جنگيد و هنگامى كه مردم در جنگ حُنَين به پيامبر خدا پشت كردند و گريختند، او ايستادگى كرد.

فضل، جزو كسانى است كه پيامبر ٦ را غسل دادند و در مراسم كفن و دفن ايشان حاضر بود و همراه على ٧ وارد قبر شد.

او از زمره ولايتمداران مخلص امام على ٧ و از مدافعان حقّ خلافت او بود. در خاكسپارى فاطمه ٣ شركت داشت و در سال هجدهم هجرى به روزگار خلافت عمر بن خطّاب، وفات كرد.[١]

٦٥٩٢. الأخبار الموفّقيّات به نقل از محمّد بن اسحاق: چون با ابو بكرْ بيعت شد، قبيله تَيْم بن مرّه، فخرفروشى كردند؛ ولى عموم مهاجران و بيشترِ انصار، ترديد نداشتند كه‌

[١] درباره تاريخ درگذشت او، اخبار متفاوتى رسيده است. برخى گفته‌اند:« در روزگار ابوبكر، در كنار خالد بن وليد، كشته شد» و برخى او را« از كشتگان نبرد يَرموك» دانسته‌اند( ر. ك: المستدرك على الصحيحين: ج ٣ ص ٣٠٨ ح ٥١٩٧ و ٥١٩٨، التاريخ الكبير: ج ٧ ص ١١٤ ش ٥٠٢).