دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١٧ - ١٧ ثابت بن قيس

چون شب مى‌شد، هر چه خوراك و لباس اضافى در خانه داشت، صدقه مى‌داد و سپس مى‌گفت: بار خدايا! از من درباره كسانى كه گرسنه و برهنه مُرده‌اند، بازخواست مكن.

ر. ك: ج ٥ ص ٦٥ (پيوستن نيروهاى كوفه به امام).

ج ٦ ص ٤٥ (شهادت اويس بن عامر قرنى).

١٦ تميم مازِنى‌

تميم بن عمرو[١] مازِنى انصارى، كنيه‌اش ابوحسن و يا ابوحنش است. منابعى كه به شرح حال او پرداخته‌اند، وى را از ياران پيامبر خدا به شمار آورده‌اند. شيخ طوسى، او را در ميان ياران امام على ٧ ذكر كرده و نقل كرده است كه امام ٧ او را بر مدينه گمارد تا آن كه سهل بن حُنَيف رسيد.

١٧ ثابت بن قيس‌

ثابت بن قيس بن خطيم انصارى ظفرى از صحابيان پيامبر ٦ است، كه در جنگ احد، همراه پيامبر ٦ بود و گفته مى‌شود در آن نبرد بود كه وى، دوازده زخم برداشت و پيامبر خدا وى را «حاسِر» به معناى بدون زره ناميد. وى در نبردهاى بعدى نيز شركت داشته است. ثابت، مردى استوار و سرسخت بود.

[١] و در برخى منابع، چنين آمده است:« تميم بن عبد عمرو، ابو الحسن مازنى»( اسد الغابة: ج ١ ص ٤٣٣ ش ٥٢٦).