دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١٩ - ٧٢ عمار بن ياسر

بيست و هفت نفر از ياران پيامبر ٦ اين حديث را گزارش كرده‌اند. اينان: ابو سعيد خُدْرى، عمرو بن عاص، عبد اللّه بن عمرو بن عاص، معاويه، ابو هريره، ابو رافع خزيمة بن ثابت، ابو اليسر، خود عمّار، امّ سَلَمه، قَتادة بن نعمان، ابو قَتاده، عثمان بن عَفّان، جابر بن سَمُره، كعب بن مالك، انَس بن مالك، جابر بن عبد اللّه، ابن مسعود، حُذَيفه، ابن عبّاس، ابو ايّوب، عبد اللّه بن ابى هُذَيل، عبد اللّه بن عمر، ابو سعد، ابو امامه، زياد بن فرد و عايشه هستند.

برخى مانند ابن عبد البَر و ذهبى و سيوطى، به متواتر بودن اين حديث، تصريح كرده‌اند. اين حديث، در پى شهادت عمّار، مشكلاتى را براى معاويه پديد آورد و او ناچار شد چنين توجيه كند كه: ما او را نكشتيم. وى را كسى كشته كه او را به جنگ آورده است!

و امام على ٧ هم در پاسخ به او فرمود: «در اين صورت، پيامبر خدا را بايد قاتل حمزه بدانيم!».