دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٣١ - ٨٤ مالك بن حبيب

وى را كُشت و او از مهتران و بزرگان شيعه است؛ و امّا اشتر، او در ميان شيعه از ابو هذيل در ميان معتزله، مشهورتر است.

ر. ك: ج ٦ ص ٧١ (نبردِ اشتر و نقش بنيانىِ او در جنگ).

ج ٧ ص ١٣ (شهادت مالك اشتر).

٨٤

مالك بن حبيب‌

مالك بن حبيب يَربوعى از ياران ارجمند امير مؤمنان على ٧ است. امام ٧ در هنگام حركت به صِفّين، او را در كوفه باز نهاد تا مردم را براى يارى ايشان بسيج كند.

او از اين عدم حضور در نبرد، در رنج بوده است؛ امّا امام ٧ وعده رسيدن به اجرى بزرگ را به وى مى‌دهد. مالك، رئيس نيروى انتظامى على ٧ در كوفه بود.

٦٦٣٨. وقعة صِفّين: مالك بن‌حبيب، مردى را كه از فرمان بسيج على ٧ تن زده‌بود، دستگير كرد و گردن زد. اين خبر به قوم آن مرد رسيد. به يكديگر گفتند: نزد مالك بن حبيب مى‌رويم و از زير زبانش مى‌كشيم؛ چرا كه وى مردى بى‌خرد و تند مزاج‌است و شايد به قتل او اقرار كند. نزد او آمدند و گفتند: اى مالك! تو آن مرد را كشتى؟

مالك گفت: مى‌خواستيد چون شتر كه بچّه‌اش را نوازش مى‌كند [من هم او را بنوازم‌]؟ از پيش من برويد. خداوند، رويتان را زشت كند. من به صراحت مى‌گويم كه او را كشتم.