دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٤٧ - ٥٨ عبد الله بن عباس

٥٧ عبد اللّه بن شُبَيل احمَسى‌

عبد اللّه بن شُبَيل، روزگارى فرماندار آذربايجان بود. او به هنگام فتحِ دوباره آذربايجان به سال ٢٤ يا ٢٥ هجرى، به عنوان فرمانده طلايه سپاه به آن ديار رفته بود. امام ٧ او را به فروتنى، نيك رفتارى و هدايت‌يافتگى ستوده است.

٦٥٢٠. امام على ٧ در نامه‌اش به قيس بن سعد، كارگزارش در آذربايجان: عبد اللّه بن شُبَيل احمَسى از من خواسته است كه نامه‌اى درباره او به تو بنويسم. پس به خير و نيكى با او رفتار كن كه من او را افتاده و فروتن و نيكو روش و رفتار ديدم.

٦٥٢١. تاريخ اليعقوبى به نقل از غياث: چون على ٧ تصميم به جنگ با معاويه گرفت، به قيس، نامه [اى چنين‌] نوشت:

«امّا بعد؛ عبد اللّه بن شبيل احمَسى را به جانشينى خود بگمار و به پيش من بيا كه مسلمانان، همگى گِرد آمده و هم‌داستان شده‌اند. پس زود بيا كه من به زودى و در اوّل ماه به جنگ با اين ياغيان متجاوز مى‌روم إن شاء اللّه و درنگم نيز جز براى تو نيست. خداوند در همه كارها، براى ما و تو، نيكى را رقم زند!».

٥٨ عبد اللّه بن عبّاس‌

ابو عبّاس، عبد اللّه بن عبّاس بن عبد المطّلب قُرَشى هاشمى از مفسّران و محدّثان بلندآوازه تاريخ اسلام است. او سه سال قبل از هجرت در شِعب مكّه به‌