دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٢١ - ٥٠ صعصعة بن صوحان

كه من شير شَرزه‌ام.

[مغيره‌] گفت: ديگر بس است. به جانم سوگند، به تو زبانى گشاده داده شده است.

٦٥١١. مروج الذهب: چون عقيل بن ابى طالب به قصد عطا و زيارت معاويه بر وى وارد شد،[١] معاويه به او خوشامد گفت و از اين كه وى را بر برادرش (على ٧) ترجيح داده است، خوش‌حال شد و با بردبارى و شكيبايى با او برخورد كرد و به او گفت: اى ابو يزيد! على را در چه حالى ترك كردى؟!

عقيل گفت: على را در حالتى ترك كردم كه خدا و پيامبرش او را دوست دارند و تو را در حالتى يافتم كه خدا و پيامبرش دوستت ندارند.

معاويه به او گفت: اگر به قصد زيارت و عطاى ما نيامده‌بودى، پاسخى به‌تو مى‌دادم كه تو را به درد مى‌آورد.

و البته معاويه مايل بود كه دنباله سخن را نگيرد؛ چون مى‌ترسيد كه عقيل، چيزى بگويد كه شأن وى را پايين بياورد. پس، از جاى خود بلند شد و فرمان داد عقيل را در خانه‌اى فرود آورند و برايش مالى گران ببرند. فرداى آن روز، جلوس كرد و به دنبال عقيل فرستاد تا آمد. معاويه به او گفت: اى ابو يزيد! على، برادرت را در چه حالى ترك كردى؟

[عقيل‌] گفت: در حالى كه براى خودش بهتر از تو بود، و تو براى من از او بهترى.

معاويه به او گفت: به خدا سوگند، تو همان گونه اى كه شاعر گفت:

و چون افتخارات آل مُحرّق را برشمرى‌

جايگاه كرامتشان در بنى عتّاب است.

پس‌جايگاه كرامت و شكوه بنى‌هاشم، تويى اى ابو يزيد و گردش شب و روز، تو را دگرگون نكرده است.

عقيل گفت:

بر جنگى كه ميوه‌اش را مى‌چينى، شكيبايى بورز

كه چاره‌اى از تحمّل سختى آن نيست.

و به خدا سوگند، تو اى پسر ابو سفيان آن گونه اى كه شاعرى ديگر گفت:

و چون [قبيله‌] هَوازِن، افتخارات خود را پيش آورد

روزى كه تو به آل مجاشع بر آنان افتخار كردى.

[١] برخى در اصل واقعه درآمدن عقيل بر معاويه ترديد كرده‌اند و اين متن را از جهاتى مخدوش مى‌دانند.( م)