دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥٥ - ٢٧ حجر بن عدى

«مَرْج عَذراء[١]» به سال ٥١ هجرى به شهادت رساند.

حجر، چهره‌اى محبوب، شخصيتى نافذ و وجهه‌اى نيكو داشت. شهادت او بر مردم، گران آمد. بدين سان به معاويه اعتراض كردند و او را بر اين كردار پليد، نكوهش كردند. از جمله، امام حسين ٧ در نامه‌اى به معاويه، ضمن ستايش فراوان و يادكردِ نيكو از ستم‌ستيزى حُجر، بدو اعتراض كرد و يادآورى كرد كه معاويه، پيمان شكسته و ستمكارانه، خون پاك حُجر را بر زمين ريخته است. عايشه نيز با ذكر روايتى درباره شهيدان «مرج عذرا» به معاويه اعتراض كرد.

معاويه با همه تيره‌جانى، قتل حُجر را از اشتباهاتش مى‌دانست و از آن، اظهار ندامت مى‌كرد و در هنگام مرگ مى‌گفت: اگر نصيحتگرى مى‌بود، ما را از قتل حجر، باز مى‌داشت.

[١] مَرْج، يعنى« چراگاه». مَرْج عذراء، نام يكى از آبادى‌هاى نزديك دمشق است كه در دشت خولانْ واقع شده و مقبره حجر در اين مكان، اكنون زيارتگاه مسلمانان است.