دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١٥ - ٧٢ عمار بن ياسر

راه خدا بود، از پيشتازان در ايمان و هجرت و از استوار گامانِ راست قامتى است كه در آغازين روزهاى جلوه اسلام، همراه پدر و مادرش شكنجه‌هاى مشركان را با همه توان، تاب آورد و در طريق حق، لحظه‌اى ترديد بر جانش ننشست.

او از پاكْ سرشتانى است كه پيامبر خدا به حق مدارى، پاكْ طينتى و آكندگى جانش از ايمان، گواهى داد و تأكيد كرد كه آتش دوزخ، هرگز به اين جان منوّر، نزديك نخواهد شد.

او از معدود كسانى است كه پس از پيامبر خدا، «حقّ خلافت» و «خلافت حق» را پاس داشت و هرگز از صراط مستقيم، كناره نگرفت. با على ٧ بر پيكر پاك فاطمه ٣ نماز خواند و همچنان همگام على ٧ باقى ماند.

او به روزگار عمر، مدّتى فرماندار كوفه شد و در فتح برخى از سرزمين‌ها، فرماندهى رزمندگان را به عهده داشت. به هنگام حاكميت عثمان، در صف مخالفان جدّى او قرار گرفت و بارها از رفتار وى انتقاد كرد تا بدان‌جا كه خليفه آهنگ تبعيد او (به رَبَذه) را ساز كرد؛ امّا مخالفت على ٧ وى را از دست يازيدن به اين هدف، باز داشت.