دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٩٣ - ٥٠ صعصعة بن صوحان

شريح به سال ٧٨ هجرى و در ١٢٠ سالگى در سيستان، كشته شد.

٥٠

صَعْصَعة بن صُوحان‌

صَعْصَعة بن صُوحان بن حجر عبدى در زمان پيامبر ٦ مسلمان شد؛ امّا به زيارتش نايل نيامد. او از بزرگان ياران امام على ٧ و از كسانى بود كه او را چنان كه بايد، شناختند.

صعصعه، سخنورى چيره‌دست و پرآوازه بود. اديب نام‌آور عرب، جاحظ، او را در فنّ خطابه پيشتاز دانسته و برترين گواه بر اين حقيقت را خطابه‌گويى او در محضر على ٧ و درخواست على ٧ از او براى ايراد سخن دانسته است.

شرح‌حال‌نگاران، او را با عناوينى چون: شريف، امير، فصيح، گشاده‌زبان، سخنور، زبان‌آور، ديندار و فاضل ستوده‌اند.

عثمان، او را به همراه مالك اشتر و بزرگانى ديگر، از كوفه به شام تبعيد كرد و چون مردمان بر عثمان شوريدند و پس از آن بر خلافت على ٧ يك‌داستان شدند، او كه در شناخت عظمت على ٧ ژرف انديش و كم نظير، و در خطابه چيره‌