دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥١ - ٥ ابو رافع، آزاد شده پيامبر خدا

پس همه‌ با او وداع‌ كردند و در حالى كه از جدايى او مى‌گريستند، بازگشتند.

٦٣٤٦. تاريخ اليعقوبى: ابو ذر در رَبَذه ماند تا وفات كرد و چون مرگش در رسيد، دخترش به او گفت: من در اين جا تنهايم و مى‌ترسم كه درندگان، پيكرت را از چنگ من بيرون آورند.

گفت: هرگز! گروهى از مؤمنان در كنار من حضور مى‌يابند. بنگر كسى را مى‌بينى؟

گفت: هيچ كس را نمى‌بينم.

گفت: پس وقتش نرسيده است. پس از مدّتى گفت: خوب بنگر. آيا كسى را مى‌بينى؟

گفت: آرى. سوارانى را مى‌بينم كه پيش مى‌آيند.

گفت: اللّه اكبر! خدا و پيامبرش راست گفتند. صورتم را رو به قبله كن و چون اين گروهْ حاضر شدند، سلام مرا به ايشان برسان و چون از كار من فارغ گشتند، اين گوسفند را برايشان ذبح كن و به آنان بگو: شما را سوگند مى‌دهم كه از آن ناخورده، مرويد. سپس درگذشت.

آن سواران آمدند. دختر ابو ذر به ايشان گفت: اين ابو ذر، صحابى پيامبر خداست كه وفات كرده است. پس فرود آمدند و هفت نفر بودند كه حُذَيفة بن يمان و [مالك‌] اشتر هم در ميان آنان بودند. سخت گريستند و او را غسل دادند و كفن كردند و بر او نماز خواندند و به خاكش سپردند.

سپس دختر به آنان گفت: او شما را سوگند داده كه تا غذا نخورده‌ايد، نرويد.

پس گوسفند را ذبح كردند و خوردند و سپس دخترِ ابو ذر را سوار كردند و به مدينه آوردند.

ر. ك: ج ٣ ص ١٦١ (تبعيد ابو ذر).

٥

ابو رافع، آزاد شده پيامبر خدا

از او با كُنيه‌ نام برده مى‌شود و در نام او اختلاف است. بيشتر اهل علم، نام او را