دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٧٣ - ٤٤ سليمان بن صرد خزاعى

٦٤٩١. الطبقات الكبرى به نقل از عطاء بن سائب: چون مرگ سلمان در رسيد، كيسه مُشكى را كه از بَلَنجَر[١] به او رسيده بود، خواست و فرمان داد كه آن را در ظرف كوچكى، [با آب‌] بياميزند و در كنار بسترش بنهند و گفت: امشب فرشتگانى نزد من حضور مى‌يابند كه بو را مى‌فهمند؛ امّا غذا نمى‌خورند.

٤٤ سليمان بن صُرَد خُزاعى‌

سليمان بن صُرَد بن جون خُزاعى با كنيه ابو مُطَرِّف، از صحابيان پيامبر خدا و از شيعيان برجسته كوفه است. او در جنگ جمل، شركت نجست و مورد سرزنش امام على ٧ قرار گرفت؛[٢] امّا در جنگ صِفّين، فرماندهى پياده نظام جناح راست لشكر على ٧ را به عهده داشت.

امام على ٧ او را بر منطقه جَبَل گماشت و صلابت او را در دين ستود.

سليمان، به روزگار امامت امام حسن ٧ از ياران آن بزرگوار بود و پس از آن كه معاويه قرارداد صلح را نقض كرد، به امام حسن ٧ پيشنهاد داد كه كارگزار معاويه را از كوفه اخراج كند؛ امّا امام ٧ موافقت نكرد.

[١] بَلَنجَر، شهرى در ساحل درياى خزر، پشت« باب الأبواب( در بند)» است كه عبد الرحمن بن ربيعه، آن را فتح كرد و از قرن دوم به بعد نامى از آن نيست( ر. ك: معجم البلدان: ج ١ ص ٤٨٩، لغت‌نامه دهخدا: ج ٣ ص ٤٣١٤).

[٢] در رجال الطوسى: ص ٦٦ ش ٥٩٧ آمده است:« روى گرداننده از جنگ جمل».