دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٧٧ - ٩٢ مقداد بن عمرو

كنيد كه مردم را از اطراف و آبادى‌هاى عراق و جايگاه‌هايشان بسيج كند».

سعيد بن قيس گفت: هان! به خدا سوگند، بهترين فرد را به تو معرّفى مى‌كنم، شه‌سوار عرب كه [براى تو] خيرخواه و بر دشمنت سختگير است.

فرمود: «چه كسى؟».

گفت: معقل بن قيس رياحى.

فرمود: «آرى، خوب است». پس او را فراخواند و در پىِ بسيج مردم اطراف و آوردن آنان به كوفه، روانه‌اش كرد؛ ولى او هنوز بازنگشته بود كه امير مؤمنان كه درودها و سلام خدا بر او باد به شهادت رسيد.

٩٢ مِقداد بن عمرو

مِقداد بن عمرو بن ثَعلَبه بهراوى كِنْدى، معروف به مقداد بن اسود، قامتى بلند و چهره‌اى گندمگون داشت. او از ياران شجاع و قهرمانان و نجيب پبامبر خدا بود كه در تمام جنگ‌هاى پيامبر ٦ شركت كرد. او را مجمعِ فضايل و مناقب دانسته‌اند و يكى از «اركان اربعه»[١] شمرده‌اند و پيامبر خدا، وى را يكى از چهار نفرى برشمرده است كه بهشت، شيفته ديدار آنان است.

او پس از پيامبر خدا، استوار گام در صراط مستقيم بماند و حقّ ولايت على ٧ را پاس داشت و مخالفت خود را با تغيير نادرست جريان رهبرى امّت پس از

[١] اركان اربعه، يعنى چهار نفرى كه پس از وفات پيامبر ٦ آمادگىِ خود را براى يارى امام على ٧ به ايشان عرضه داشتند( ر. ك: الاختصاص: ص ٦).